Verkeerd bezorgde lunchbox verandert levens

Serendipiteit, een van de mooiste dingen die je kunnen overkomen: als je iets vindt wat je niet zocht. Na het zien van de film die ik onlangs besprak, zocht ik naar nieuwe boeken en / of films en stuitte op de tips van VPRO cinema. Halverwege bleven mijn ogen steken op een – tot voor kort voor mij volstrekt onbekende – naam: Ritesh Batra. De regisseur – is dat geen toeval – van The Sense of an Ending. De tip betrof ‘The Lunchbox’, zijn debuut. Net nieuw op Netflix.

Wat mij betreft is het motto van deze film een zinnetje dat de man te horen krijgt aan wie een lunchbox wordt bezorgd die niet voor hem bestemd is: ‘soms brengt de verkeerde trein je bij het juiste station’. Het efficiënte werk van de voedselbezorgers (dabbawala’s) kan niet mis gaan en toch gaat het een keertje mis. Met grote verbazing keek ik naar de vrouw die een aantal bakjes vult met vers gekookt eten, ze opstapelt en in een houder plaatst, vervolgens meegeeft aan een dabbawala die het aan zijn fiets hangt, vervolgens in een rek plaatst dat in de trein wordt meegevoerd en uiteindelijk terecht komt op de plaats van bestemming, terwijl er vele schakels tussen zitten. Er komt geen pen en papier aan te pas, de bezorgers zijn veelal analfabeet en er zijn slechts wat tekens als hulpmiddel om te checken of het wel goed gaat met de diverse lunchboxen. En ze worden ook weer op het juiste adres – leeg – teruggebracht. Het is een ingenieus netwerk.

Het is vrijwel onmogelijk dat het mis gaat (slechts bij ongeveer 1 op een miljoen bezorgingen) en toch is het misgaan van de bezorging het gegeven van de film.

In twee levens brengt de verkeerd bezorgde lunchbox met kleine stapjes een ommekeer teweeg. Door de – botte – reactie van haar man begrijpt Ila dat er iets is misgegaan met de bezorging. Ze stuurt een briefje mee in een van de bakjes. Sajaan, weduwnaar en ontvanger van de bakjes, schrijft aanvankelijk een vrij zuur briefje terug over de hoeveelheid zout in een van de gerechtjes. De correspondentie die op gang komt, wordt steeds persoonlijker en heeft een opmerkelijk effect op de nukkigheid van Sajaan en de besluitvorming van Ila. Een van de mooiste scènes, een sleutelscène vind ik, ook al zit de hele film vol met prachtige alledaagse gebeurtenissen die betekenisvol worden, is het moment waarop Sajaan zichzelf ziet op een schilderij. Er zit een schilder die elke dag weergeeft wat hij ziet, op dezelfde plek, met steeds weer andere mensen en dingen. In eerste instantie zie je steeds hetzelfde schilderij, totdat je beter gaat kijken. Dat is wat in de film ook gebeurt. Het lijkt of elke dag hetzelfde is, van het koken van het eten, de bezorging door de dabbawala’s en het eten van de lunch, en toch zie je langzaam mensen veranderen van vastgeroest, nukkig of afhankelijk tot zelfbewuste gelukzoekers.

The Lunchbox
– Gezien op Netflix

In 2013 in Leiden op het LIFF vertoond.

Geplaatst in Film | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Herschreven geschiedenis in The Sense of an Ending

Een half uur voor de film begon las ik de laatste regel van het boek, een regel die verwees naar een scène met een van de hoofdfiguren, Adrian Finn, een regel over geschiedenis en wat je erover zeggen kunt.

Het is een sleutelregel in het boek, denk ik, omdat het gaat over wat we ons herinneren van onze jongere jaren, hoe we een geschiedenis herscheppen met verdichting, verdoezeling en verdringing van minder prettige herinneringen aan wie we waren.

Het boek bestaat uit twee delen. Deel een gaat over toen, deel twee over nu. En in deel twee wordt de geschiedenis herschreven.

De verhaallijn in deel een gaat over vier vrienden en een meisje, Veronica, dat eerst met de hoofdpersoon uit het boek, Tony (Anthony) Webster uitgaat, verkering heeft en naderhand met Adrian Finn, de student die later bij het groepje van Tony aansloot.

De verhaallijn in deel twee gaat over Tony en zijn worsteling met zijn herinneringen. Hij is getrouwd, krijgt met zijn vrouw Margaret een dochter, Susie, is gescheiden en ziet zijn ex-vrouw nog regelmatig, leeft zijn leven en gaat met pensioen. Een boodschap uit het verleden schopt zijn alledaagse leventje omver.

De film begint met het nu waarin het verleden briljant versneden wordt met het heden. Uitdrukkelijk staat er aan het begin van de film dat het verhaal gebaseerd is op The Sense of an Ending van Julian Barnes. De scenarioschrijver heeft niet alleen het verhaal uit het boek overeind gehouden, hij heeft nagedacht over de consequenties van wat er is gebeurd: geschiedenis is meer dan de leugen van de overwinnaars of het zelfbedrog van de overwonnenen (zie deel een in het boek). De schrijver van het scenario bedacht methoden om gebeurtenissen aannemelijk te maken voor iemand die het boek niet gelezen heeft of die het wel gelezen heeft en aangenaam verrast wordt door de verdichting (verscheidene scènes uit het boek worden verbeeld in één enkele scène). Maar ook versneed hij elementen die horen bij het dagelijks leven en die horen bij hoe wij nu in de eenentwintigste eeuw met informatie omgaan en met een wereld die significant verschilt van hoe we zelf opgroeiden. Tony Webster is grappiger en nukkiger dan ik hem in het boek las, er zitten grapjes in het scenario zoals een groepje jongeren met een beperking dat hun favoriete tv-series bespreekt, de acteurs zijn geweldig gecast, de flashbacks zijn passend in het scenario, herhalingen passen bij het verhaal van de film en geven daarmee de film een autonomie ten opzichte van het boek.

Ik houd van hoe de acteurs het spel spelen, ik kan uren kijken naar het werk dat verzet wordt in de stilte, waar ongemakkelijkheid voelbaar is, in blikken zichtbaar is dat een boodschap als een mokerslag aankomt of juist totaal niet begrepen wordt. Hoe Charlotte Rampling in staat is met een oogopslag afstand te creëren en met een glimlach kan zeggen: je snapt er echt helemaal niks van. Vanaf het moment dat ik wist dat het boek verfilmd was, wilde ik het lezen en tegen het einde van het boek zag ik in de dialogen en beschrijvingen de personages voor me en kon me werkelijk geen andere acteurs voorstellen.

De essentie van het boek heeft voor mij raakvlakken met hoe ik nadenk over herinneringen en over schade die je kunt aanrichten in je jeugdige onschuld. Het boek heeft naast dat het eindigt met een sleutelregel vooral tot gevolg dat je het dichtslaat en denkt: wauw, wat knap gecomponeerd. En laat je in vertwijfeling achter. De film biedt hoop, hoop op het vermogen om ook als je ouder wordt, te leren van het verleden en niet te denken dat de tijd je verslagen heeft. En wachten heeft geen zin, actie is nu geboden.

Gezien: 9 juli 16.00 u Kijkhuis Leiden
The Sense of an Ending
Auteurs: Julian Barnes en Nick Payne (film)
Regie: Ritesh Batra

Geplaatst in Film | Tags: , , , | 1 reactie

Helga Maria Baumgarten in de spotlights

Esther_Helga

Foto uit de flyer van het RO theater

Helga heet ze, een personage dat uit de anonimiteit wordt getild. Esther Scheldwacht is daar de aanstichtster van. Zij is een van die actrices die barst van de kwaliteiten, van de talenten, van de mogelijkheden en desondanks bij het grote publiek onbekend is. Het is mij een raadsel dat iemand die zo goed is in haar vak en zo bevlogen met theater bezig is, aan de ogen van de massa ontsnapt. Volle zalen zou ze moeten trekken. Haar verhalen zijn van een schoonheid die ik iedereen gun. Het begon al toen ik Esther voor het eerst zag spelen: Honey was ze, in Who’s afraid of Virginia Woolf, uitgevoerd door het RO-theater. Ontwapenend was ze, met een geheim dat ik op dat moment, als een van de weinige mensen, kende. Steeds als ik haar in de jaren daarna zag spelen, maakte ze iets bijzonders van de vaak ondersteunende rollen en ik zag haar vakmanschap. Verbaasd was ik dat niet iedereen dat zag.

Gelukkig schreef Loek Zonneveld in de Groene Amsterdammer lovend over de ‘Sunshine Show’ door Esther geschreven, gespeeld en geregisseerd. Ook in de Volkskrant kreeg haar stuk vijf sterren. Sunshine Show is het verhaal van een ladyboy, een figuur uit Hollandse Spoor van het Nationale Toneel, dat in de verbeelding van Esther een eigen leven ging leiden. Nadat ze het stuk  – ook in reprise – heeft kunnen spelen in een flink aantal theaters, schreef ze ‘Op een mooie Pinksterdag’, een verhaal over rouw, gebaseerd op ‘Ontpopt’ van Caspar Janssen. Ze regisseerde daarvoor haar man Stefan de Walle. Twee keer zag ik het en ook dat stuk was een juweeltje. Esther is wars van de aandacht die bekende Nederlanders krijgen en ik voel daar in mee: alsof wij, gewone mensen met gewone levens en die ook gewoon over straat kunnen lopen zonder aangeklampt te worden voor een handtekening, er niet toe zouden doen. Alsof wij geen grote verhalen zouden hebben.

Helga Maria Baumgarten is ontstaan uit een achtergrondfiguur, een bijfiguur uit de voorstelling Bossen van het ROtheater (regie Alize Zandwijk), een van de drie stukken van schrijver Wajdi Mouawad (Branden). Esther speelde de rol van de verpleegster. Maar ze wilde meer, ze zag meer en het verhaal ontvouwde zich tot wat ze nu op het podium brengt. Een gewone vrouw met een gewoon leven, een leven zoals velen leiden, niet onbetekenend, maar ver weg van glamour en spotlights. In dit verhaal komen fictie en feit bij elkaar, stoeien personage en actrice met elkaar, raken toeschouwers in de ban van verloren en nooit vertelde verhalen, van verbinding tussen toen en nu, van het spelen van een rol, maar ook van verwarring over wat echt is en wat niet echt is, van wat theater is en hoe belangrijk dat mensen zich voorstellingen kunnen maken. Niets is echt en toch ook weer alles.

De voorstelling Helga Maria Baumgarten is nog te zien op 28 en 29 april in Theater aan het Spui. Ik gun iedereen wat er met mij gebeurde: dat moment waarop duidelijk wordt dat er een verbinding is tussen het personage, de actrice en jou en dat je niet zonder haar verbeelding kunt. Dat ze je raakt. In je hart.

Geplaatst in Den Haag, Theater | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

CD-presentatie project Maarten Witkam ‘Reiziger’

Gisteravond was het dan zover: een project waar ruim een jaar aan is gewerkt, werd gepresenteerd. Het is het eerste soloproject van Maarten Witkam die hiervoor een aantal CD’s heeft gemaakt met de groep Dempsey. Na een langdurige samenwerking werd een afscheidsconcert gegeven met de laatste CD van de groep: Spijt.

De CD die gisteravond gepresenteerd werd, bestaat uit 13 op muziek gezette gedichten uit uiteenlopende richtingen en tijden. Zo zong ik bijvoorbeeld een gedicht van Christine de Pisan, geschreven in 1393. Maar ook het gedicht van Ana Achmatova uit 1913, dat ik met Maarten en Kento Nomura speelde tijdens de Poëziemanifestatie in mei 2013.

Op het podium van het buurthuis in de Kooi aan de Driftstraat (Leiden Noord) was het een drukte van belang, want de gedichten werden in wisselende samenstellingen gespeeld en en werd uitgebreid met muzikanten die niet op de CD staan. Ook Maartens gezin deed een duit in het zakje, met als bijzondere vermelding dat we zonder zijn zoon Herman de CD nooit hadden kunnen maken. Alle muzikanten die meespelen op de CD zijn een of meerdere keren naar zijn studio geweest voor opnames.

De techniek had de handen vol aan het afstellen van zang- en instrumenten microfoons om iedereen goed uit de verf te laten komen. Instrumenten variërend van gitaren, blokfluit tot sopraansax, percussie en drums, piano, accordeons, hobo, Doedoek en de Gijek, een Oeigoerse viool. Voor de pauze speelden we alle nummers van de CD en na de pauze nummers die sinds de opnames ontstaan zijn en die stof voor een volgende CD vormen.

Ondanks het feit dat het vooral het project van Maarten Witkam is, die echt prachtige muziek componeert op een zodanige wijze dat de gedichten volledig tot hun recht komen en waarin de sfeer van een gedicht wordt uitgedrukt met muziekinstrumenten en toonladders uit verschillende windstreken, ben ik ook persoonlijk heel blij met het project. Het maken van een CD en het vastleggen voor het nageslacht van mijn stem is altijd een droom van me geweest en nu, met dit project, staat mijn stem op CD: twee van de dertien gedichten zing ik solo en bij nog eens twee hoor je mijn stem op de achtergrond.

De CD Reiziger is te koop voor slechts 10 euro. Bestellen kan bij muziekcentrum_leidennoord@kpnmail.nl
Foto’s volgen nog!

Geplaatst in Leiden, Muziek | Tags: , , | 1 reactie

Weg van de alledaagse hectiek: Oh die Zee

Oh die Zee

Oh die Zee

Oh die Zee is een productie met fragmenten uit de radioserie Odysseia, gebaseerd op de Odyssee van de Griekse dichter Homeros. In de audiowandeling langs het strand en door de duinen van het Zuiderstrand van Scheveningen hoor je drie verhalen uit de Odyssee die met de zee te maken hebben.

Je begint bij strandtent La Cantina. Daar krijg je een MP3-speler mee en een routebeschrijving voor de drie locaties die je onderweg tegenkomt en waar je steeds een van de verhalen kunt beluisteren. Je loopt over het strand en afhankelijk van de weersomstandigheden gaat dat al dan niet gemakkelijk. Een beetje worstelen met de weergoden hoort wel bij de Odyssee natuurlijk, dus of het nu regent of stormt of dat de zon fel schijnt, de verhalen tekenen een sfeer die past bij de omstandigheden.

Heel toevallig was ik er twee keer op erg warme dagen. Vooral het ploeteren door rul zand van zowel duin als strand, gaf de verhalen extra cachet. Het beetje schaduw op locatie 1 (bovenop een zeecontainer, met uitzicht op zee) zorgde voor enige verkoeling en ik luisterde naar de waarschuwingen van Kirke, de stralende van de godinnen, om vooral de Sirenen te weerstaan, de was in de oren van de bemanning en het gezang van de wezens waar de meeste zeelui door behekst raakten. Over Skylla, het moordlustige en veelkoppige monster en over de slurpende Charybdis en de mooie Kalypso. Voor het tweede verhaal liep ik langs het Zuiderstrandtheater en de voormalige radiotoren een volstrekt verlaten duinpad op. Geen mens kwam ik er tegen, alleen ongerepte en beschermde natuur. Strakblauwe lucht, heet zand aan mijn voeten en geen greintje schaduw brachten me vervolgens naar de tweede locatie: reusachtige schommels hoog op een duin, lichtjes wiegend op een zacht briesje. Daarbij werd een geluid geproduceerd waardoor ik me op een heus schip waande. Ik gluurde (vanwege het helse licht van de zon met halfdichte ogen) naar de zee en hoorde de storm woeden terwijl Odysseus bij Kalypso vandaan thuis trachtte te komen. Terug het duin af, langs een verhard pad naar het strand om via de branding met mijn voeten in het koude water te lopen naar de derde locatie: uit de verte leek het een schip met grote zeilen, dichterbij bleek het een ‘scheepswrak’ en waren de zeilen hangmatten. Het derde verhaal van de thuiskomst van de held Odysseus en de nevels waarin zijn land verborgen lag, beluisterde ik liggend, de zijkant van de hangmat iets omhoog tegen de felle zon, starend naar de zee, zo blauw en ver. De stem van acteur Ton Lutz en de prachtige muziek die de verhalen begeleidde en de wandeling naar de verschillende locaties hadden me bijna twee uur uit het hectische leven van alledag getild.
Oh die Zee kun je vandaag nog starten tot 18.00 uur en daarna alleen nog deze zaterdag 29 en zondag 30 augustus tussen 10.00 en 18.00 uur.

Oh die Zee is een productie van Stichting Zeeproducties en artistiek leider/regisseur Ingrid van Frankenhuyzen. Zie http://www.ohdiezee.nl

De zeecontainer

De zeecontainer

De schommels

De schommels

De schommels zijn ontworpen door Pink Steenvoorden

Het scheepswrak

Het scheepswrak

Geplaatst in Den Haag, Muziek, Theater | Tags: , , | 2 reacties

Mijmeringen over het Geloof van Leiden

Twee mensen zijn het begin, met twee mensen kun je de wereld aan. Met twee mensen heb je een ontmoeting die aan het begin kan staan van grote veranderingen.

Voor mijn boek ‘Lopend door Leiden’ waarin ik onder meer vertel over de geschiedenis van de Pieterskerk, heb ik er uitgebreid rondgelopen om foto’s van het interieur te maken. In die beelden zocht ik de mystiek van de kerk. In ‘het Geloof van Leiden’, een voorstelling van PS|theater in samenwerking met verschillende partijen, was de Pieterskerk het decor. De beelden die ik daar zag, benaderden de mystieke sfeer van de kerk en tegelijkertijd symboliseerden de beelden de ontmoeting van en met stadsgenoten. De voorstelling verbond verleden en heden met elkaar.

In het stuk (tekst van Eva Mathijssen) is geloof niet direct verbonden aan religie en door de Pieterskerk als decor te nemen, is dat ook niet nodig. Zo wordt Petrus, de beschermheilige van de stad, niet genoemd. En toch is hij aanwezig vanwege de kopie van het Laatste Oordeel van Lucas van Leyden, dat links achter in het schip hangt. Het gaat veel eerder om geloof in de stad, in de wens niemand buiten te sluiten, geloof in elkaar en om het geloof van de kracht die ontmoeting tot stand kan brengen.

De voorstelling heb ik twee keer gezien, omdat je – zei Proust dat niet – iets pas voor het eerst ervaart als je het een tweede keer waarneemt. In eerste instantie werd ik overspoeld door beelden, waarbij de tekst niet volledig tot me doordrong, de verhaallijnen daardoor aan de beelden ondergeschikt werden. De tweede keer waren de beelden nog steeds overweldigend, maar doordat ik ze in mijn geheugen had opgeslagen, was er meer ruimte voor de tekst.

Daarin was de inleiding die PS|theater haar vrienden aanbood voorafgaand aan de voorstelling op 11 juli zeer behulpzaam. Twee bevlogen kunstenaars: regisseur Pepijn Smit en tekstschrijver Eva Mathijssen vertelden hoe het Geloof van Leiden tot stand is gekomen en welke verhaallijnen er in het stuk te onderscheiden zijn. Ik geloof dat een dergelijke inleiding vaste prik moet zijn om de achtergrond van een stuk te verhelderen en toeschouwers ‘op te warmen’ voor wat komen gaat.

Langzaam ontvouwden die lijnen zich tijdens het spel. De vader, de zoon en misschien wel een kleinkind of de zoon als jongen, of misschien een verwijzing naar de drie-eenheid uit de joods-christelijke traditie. Het Dans Orkest 7-27 dat dwars door alles heen een eeuw muziekgeschiedenis brengt, een groep tegendraadse mensen met een beperking die zich geen enkele beperking laten opleggen (Domino), pubers die de ander voor het eerst bewust lijken te ontdekken en – hoe toevallig – Adam en Eva heten en twee bevlogen utopisten die de stad hun POP-UP Utopie voorschotelen. In hun enthousiasme raken Jonah en Sara de stad bijna kwijt tot ze beseffen dat een opgelegde utopie niet werkt, een illusie is, dat mensen aangeraakt worden door elkaar te ontmoeten, bijvoorbeeld op de plek waar ooit een waterput was en een kerk ontstond. Het Geloof van Leiden is rond, PS|theater is met zomerreces, maar zal in het nieuwe seizoen beginnen aan Het Verlangen van Leiden. Ik geloof dat ook dat weer prachtige producties zal opleveren.

Gezien: 5 en 11 juli 2015 op locatie in de Pieterskerk
Zie ‘Het Geloof van Leiden‘ voor alle medewerkers!

Eva Mathijssen

Eva Mathijssen

POP-UP utopie van Jonah en Sara

POP-UP utopie van Jonah en Sara

20150711_205548

Dwars door alles heen

20150711_214358

De stad komt als je haar los laat

Geplaatst in Leiden, Muziektheater, Theater | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Perfecte balans in Stadium IV van Sander Kollaard

68b192fb60-Stadium IV voorkantBoekenweek. Ik stond bij Kooyker en mijn oog viel op ‘Stadium IV’ van Sander Kollaard. Ik was alweer vergeten dat het etiket ‘boek van de maand’ erop geplakt was door de nimmer stakende nieuwe onderwerpen verzinnende redactie van de Wereld draait door (DWDD). Ik bladerde erin en het eerste wat ik zag was de titel van een van de eerste hoofdstukken: ‘Niet-kleincellig longcarcinoom, stadium IV’ en schrok omdat een van mijn vriendinnen dezelfde diagnose hoorde, nog geen jaar geleden. Het kon niet anders. Ik moest het wel meenemen. Het is uit, ik heb nog geen vijf minuten geleden de laatste bladzijde gelezen. In één ruk, zoals het zo weinig poëtisch heet.

Het is, dat werd vast al door anderen genoemd, een liefdevol boek. De sticker op de omslag verraadt het al: Ode aan de liefde, het etiket van DWDD. Met veel oog voor detail en een verrassend passende timing, een ritmische balans, nemen de woorden me mee naar een onbekend land.  Krijg ik in vogelvlucht een heel leven voorgeschoteld. Een leven dat zich voornamelijk lijkt af te spelen op een eiland dat lijkt op het lijf van een vlinder zonder vleugels. Zie ik de helix voor me van een knikker, amulet en rode draad door het boek, als strohalm om aan vast te houden, als metafoor voor het wrede toeval van een kink in de kabel in ons DNA. Die strohalm voelde ik ook bij de soms zakelijke toon over het verloop van de ziekte. Een verademing misschien, om de emotie die als vanzelf wordt opgeroepen, tijdelijk de baas te kunnen.

De opbouw en de balans tussen nu en toen is zo volstrekt logisch dat het voelt of je niets van het leven van Barend en Sarie hebt gemist.

Geplaatst in Literatuur | Tags: , | Een reactie plaatsen

Zwermen rond immense schilderijen van Rothko

Ooit schreef ik over Rothko en was benieuwd wat er zou gebeuren als ik voor die immense schilderijen zou staan. Ik verheugde me dan ook op de grote tentoonstelling in het Gemeentemuseum. En ben zo vaak van plan geweest om te gaan. Uiteindelijk ging ik pas in de laatste week.

Met trein en tram haastte ik mij die zondag naar het Gemeentemuseum. De enige was ik niet, maar toch kon ik zo doorlopen: kaartje met korting (want uiteraard museumkaarthouder), kluisje voor mijn spulletjes en hoppa – naar boven. Ik zocht die emoties en vond ze in eerste instantie niet. Te druk. Bij de ingang stond tevergeefs het schriftelijk verzoek de stilte te bewaren, maar dat verzoek werd massaal genegeerd. Geroezemoes alom. Logisch ook, je wilt juist je ervaring delen. De ontbrekende stilte zorgde ervoor dat ik cerebraal naar het werk keek, ‘meditatie’ was onmogelijk. Ik besloot het geroezemoes voor lief te nemen, zowel naar de werken te kijken als naar de mensen. Het viel me op dat we net als spreeuwen waren, gedwongen door de krapte bewoog iedereen zich behoedzaam, gaf de een de ander de ruimte om toch dat moment van ‘alleen zijn met een doek zonder titel dat zijn werk enkel doet op geringe afstand ervan’.

20150222_105824Ik ging zitten, keek rond, luisterde naar de verhalen van gidsen en bezoekers, liep weer rond, liep zaal in en uit en kwam steeds weer terug, merkte dat ik geen afscheid kon nemen, nog een keer naar dat rode doek kijken. Dat rode doek, dat door intens kijken van kleur leek te verschieten, oranje werd, bijna geel. Het hing in de zaal met Victory Boogie Woogie van Mondriaan. Essentie. Primaire kleuren. Ik zag andere doeken van Mondriaan en herkende er Rothko in, of andersom. Er was in een andere zaal een doek, oranje, met vlakken en strepen, een ode aan Mondriaan?

Rothko vond eigenlijk dat je elk doek apart zou moeten zien, in een kapel. Devoot als een monnik het doek op je in laten werken. Ik zag het, mensen bleven langer staan of zitten om het op hen in te laten werken. En ik hoorde hen over hun associaties praten. Van Gogh, die ene, die met het blauw dat bewerkt is met golven, daarboven het felle geel dat lijkt te schijnen als de zon. Ik dacht Starry Night, zij vonden het meer weg hebben van zijn laatste werk, korenveld met kraaien. En terug liep ik weer, maakte gebrekkige foto’s van details om er iets van vast te houden. Blij dat ik er was en ja, heel soms kwam er iets los, toen ik schilderijen zag die meer op sculpturen leken en van het platte vlak op mij af leken te komen.
20150222_111726

Rothko1

 

Geplaatst in Kunst | Tags: , | 5 reacties

Keiga in SieboldHuis

Kawahara Keiga (schatkamer)

Kawahara Keiga (schatkamer)

Tekst volgt!

Geplaatst in Kunst, Leiden | Tags: , | 1 reactie

I love Leiden

Meelfabriek

Meelfabriek ‘de Sleutels’

Al sinds 1977 wandel en fiets ik door Leiden. Gelukkig was ik in de eerste jaren vooral bezig met studeren en het daarbij horende studentenleven, zodat ik de grauwe staat van de stad volledig aan me voorbij heb laten gaan. Direct na mijn studie vertrok ik overdag naar een straat in het centrum van den Haag en had ik weinig oog voor de toch opmerkelijke verbeteringen die de Leidse gemeente vanuit haar positie als armlastige en door de overheid ondersteunde gemeente aan de binnenstad kon aanbrengen. Van een grauwe economisch ingestorte industriestad werd Leiden opgepoetst en een stuk kleurrijker. Sinds ik me in 2005 stortte op bijhouden van een weblog en een digitale camera aanschafte, ging ik met andere ogen naar mijn stad kijken. Tot dan toe was ze mijn geliefde woonplaats, vanwege het dorpse karakter. Vanaf het moment dat ik door mijn camera keek, werd me duidelijk dat ik er niet alleen graag woon omdat je altijd vrienden en bekenden ontmoet en je er gemakkelijk nieuwe vrienden maakt. Leiden is ook nog eens geweldig fotogeniek. Het licht is er uniek en dat komt ongetwijfeld doordat Leiden zo dicht aan zee ligt, ook al een positieve bijdrage aan het woongenot.

Ooit ontmoette ik op vakantie in Griekenland een jongen die al heel zijn leven in Athene woonde en nog nooit op de Plaka was geweest. Omdat ik er zo enthousiast over was, wandelde hij met mij naar de Akropolis, een eeuwenoud monument waar hij altijd aan voorbij gelopen was. En dat deed ik in mijn eigen stad ook: ik fietste en wandelde met duidelijke doelen voor ogen, zonder onderweg rond te kijken. Mijn weblog heeft me de ogen geopend, mijn camera heeft mijn horizon verbreed en verdiept. Op de fiets door Leiden, onderweg naar huis, zag ik steeds meer details en ontdekte ik hoe geweldig de stad is.

Geplaatst in Fotografie, Leiden, Persoonlijk | Tags: , , | 4 reacties