Verkeerd bezorgde lunchbox verandert levens

Serendipiteit, een van de mooiste dingen die je kunnen overkomen: als je iets vindt wat je niet zocht. Na het zien van de film die ik onlangs besprak, zocht ik naar nieuwe boeken en / of films en stuitte op de tips van VPRO cinema. Halverwege bleven mijn ogen steken op een – tot voor kort voor mij volstrekt onbekende – naam: Ritesh Batra. De regisseur – is dat geen toeval – van The Sense of an Ending. De tip betrof ‘The Lunchbox’, zijn debuut. Net nieuw op Netflix.

Wat mij betreft is het motto van deze film een zinnetje dat de man te horen krijgt aan wie een lunchbox wordt bezorgd die niet voor hem bestemd is: ‘soms brengt de verkeerde trein je bij het juiste station’. Het efficiënte werk van de voedselbezorgers (dabbawala’s) kan niet mis gaan en toch gaat het een keertje mis. Met grote verbazing keek ik naar de vrouw die een aantal bakjes vult met vers gekookt eten, ze opstapelt en in een houder plaatst, vervolgens meegeeft aan een dabbawala die het aan zijn fiets hangt, vervolgens in een rek plaatst dat in de trein wordt meegevoerd en uiteindelijk terecht komt op de plaats van bestemming, terwijl er vele schakels tussen zitten. Er komt geen pen en papier aan te pas, de bezorgers zijn veelal analfabeet en er zijn slechts wat tekens als hulpmiddel om te checken of het wel goed gaat met de diverse lunchboxen. En ze worden ook weer op het juiste adres – leeg – teruggebracht. Het is een ingenieus netwerk.

Het is vrijwel onmogelijk dat het mis gaat (slechts bij ongeveer 1 op een miljoen bezorgingen) en toch is het misgaan van de bezorging het gegeven van de film.

In twee levens brengt de verkeerd bezorgde lunchbox met kleine stapjes een ommekeer teweeg. Door de – botte – reactie van haar man begrijpt Ila dat er iets is misgegaan met de bezorging. Ze stuurt een briefje mee in een van de bakjes. Sajaan, weduwnaar en ontvanger van de bakjes, schrijft aanvankelijk een vrij zuur briefje terug over de hoeveelheid zout in een van de gerechtjes. De correspondentie die op gang komt, wordt steeds persoonlijker en heeft een opmerkelijk effect op de nukkigheid van Sajaan en de besluitvorming van Ila. Een van de mooiste scènes, een sleutelscène vind ik, ook al zit de hele film vol met prachtige alledaagse gebeurtenissen die betekenisvol worden, is het moment waarop Sajaan zichzelf ziet op een schilderij. Er zit een schilder die elke dag weergeeft wat hij ziet, op dezelfde plek, met steeds weer andere mensen en dingen. In eerste instantie zie je steeds hetzelfde schilderij, totdat je beter gaat kijken. Dat is wat in de film ook gebeurt. Het lijkt of elke dag hetzelfde is, van het koken van het eten, de bezorging door de dabbawala’s en het eten van de lunch, en toch zie je langzaam mensen veranderen van vastgeroest, nukkig of afhankelijk tot zelfbewuste gelukzoekers.

The Lunchbox
– Gezien op Netflix

In 2013 in Leiden op het LIFF vertoond.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s