Mijmeringen over het Geloof van Leiden

Twee mensen zijn het begin, met twee mensen kun je de wereld aan. Met twee mensen heb je een ontmoeting die aan het begin kan staan van grote veranderingen.

Voor mijn boek ‘Lopend door Leiden’ waarin ik onder meer vertel over de geschiedenis van de Pieterskerk, heb ik er uitgebreid rondgelopen om foto’s van het interieur te maken. In die beelden zocht ik de mystiek van de kerk. In ‘het Geloof van Leiden’, een voorstelling van PS|theater in samenwerking met verschillende partijen, was de Pieterskerk het decor. De beelden die ik daar zag, benaderden de mystieke sfeer van de kerk en tegelijkertijd symboliseerden de beelden de ontmoeting van en met stadsgenoten. De voorstelling verbond verleden en heden met elkaar.

In het stuk (tekst van Eva Mathijssen) is geloof niet direct verbonden aan religie en door de Pieterskerk als decor te nemen, is dat ook niet nodig. Zo wordt Petrus, de beschermheilige van de stad, niet genoemd. En toch is hij aanwezig vanwege de kopie van het Laatste Oordeel van Lucas van Leyden, dat links achter in het schip hangt. Het gaat veel eerder om geloof in de stad, in de wens niemand buiten te sluiten, geloof in elkaar en om het geloof van de kracht die ontmoeting tot stand kan brengen.

De voorstelling heb ik twee keer gezien, omdat je – zei Proust dat niet – iets pas voor het eerst ervaart als je het een tweede keer waarneemt. In eerste instantie werd ik overspoeld door beelden, waarbij de tekst niet volledig tot me doordrong, de verhaallijnen daardoor aan de beelden ondergeschikt werden. De tweede keer waren de beelden nog steeds overweldigend, maar doordat ik ze in mijn geheugen had opgeslagen, was er meer ruimte voor de tekst.

Daarin was de inleiding die PS|theater haar vrienden aanbood voorafgaand aan de voorstelling op 11 juli zeer behulpzaam. Twee bevlogen kunstenaars: regisseur Pepijn Smit en tekstschrijver Eva Mathijssen vertelden hoe het Geloof van Leiden tot stand is gekomen en welke verhaallijnen er in het stuk te onderscheiden zijn. Ik geloof dat een dergelijke inleiding vaste prik moet zijn om de achtergrond van een stuk te verhelderen en toeschouwers ‘op te warmen’ voor wat komen gaat.

Langzaam ontvouwden die lijnen zich tijdens het spel. De vader, de zoon en misschien wel een kleinkind of de zoon als jongen, of misschien een verwijzing naar de drie-eenheid uit de joods-christelijke traditie. Het Dans Orkest 7-27 dat dwars door alles heen een eeuw muziekgeschiedenis brengt, een groep tegendraadse mensen met een beperking die zich geen enkele beperking laten opleggen (Domino), pubers die de ander voor het eerst bewust lijken te ontdekken en – hoe toevallig – Adam en Eva heten en twee bevlogen utopisten die de stad hun POP-UP Utopie voorschotelen. In hun enthousiasme raken Jonah en Sara de stad bijna kwijt tot ze beseffen dat een opgelegde utopie niet werkt, een illusie is, dat mensen aangeraakt worden door elkaar te ontmoeten, bijvoorbeeld op de plek waar ooit een waterput was en een kerk ontstond. Het Geloof van Leiden is rond, PS|theater is met zomerreces, maar zal in het nieuwe seizoen beginnen aan Het Verlangen van Leiden. Ik geloof dat ook dat weer prachtige producties zal opleveren.

Gezien: 5 en 11 juli 2015 op locatie in de Pieterskerk
Zie ‘Het Geloof van Leiden‘ voor alle medewerkers!

Eva Mathijssen

Eva Mathijssen

POP-UP utopie van Jonah en Sara

POP-UP utopie van Jonah en Sara

20150711_205548

Dwars door alles heen

20150711_214358

De stad komt als je haar los laat

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Leiden, Muziektheater, Theater en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s