Veenproef Arianna smaakt naar meer

Lamento - Monteverdi

Lamento – Monteverdi

Hartverscheurend klinkt het ‘Laat me sterven’, maar dan in het Italiaans van Claudio Monteverdi, een lamento (klaaglied) uit 1609. Het is alles dat is overgebleven van een opera over Ariadne, ofwel Arianna. Ofwel, zoals Lizzy Timmers in haar inleiding zegt, daardoor is een vrouw blijven steken in haar liefdesverdriet, achtergelaten door haar geliefde Theseus, die zomaar wegging, zonder zelfs maar afscheid van haar te nemen. Het Lamento is de afsluiting van wederom een bijzondere avond op 8 mei, een Veenproef rond de nieuwste voorstelling van theatermaakster Lizzy Timmers.

De theaterzaal is omgetoverd tot een chique restaurant, lustopwekkend wordt ons verteld, net als het eten, verzorgd door the Bostel Brothers (@BostelBrothers). Het onderwerp van de avond is de liefde. We horen en zien fragmenten uit de voorstelling die op 23 mei haar première zal beleven op het ‘Stadsparkeerplan’ aan de Haagweg, pal naast Theater Ins Blau. Een locatievoorstelling, een gecrashte auto, een muziektheatraal verhaal over liefdesverdriet.

Yonina Spijker is Arianna

Yonina Spijker is Arianna

Yonina Spijker, Arianna, vertelt ons dat ze vernoemd is naar die tragische Ariadne, die van de rode draad, u weet wel. Door het uitrollen van de draad in het Labyrint, waar hij de Minotaurus (half mens, half stier) doodde, kon Theseus zijn weg naar de uitgang terugvinden. Maar helaas brak hij zijn belofte om met Ariadne te trouwen en liet haar achter op het Griekse eiland Naxos. Spelfragmenten en muziekfragmenten wisselen elkaar af tijdens de Veenproef, om ons vast een inkijkje te geven, om ons te laten verlangen naar meer. En we krijgen meer. We horen muziek die geïnspireerd is op het overgebleven materiaal van Monteverdi’s opera, gecomponeerd door Ton van der Meer en prachtig uitgevoerd en gezongen door Milena Haverkamp, Jacobien Elffers en Annelinde Bruijs, jonge vrouwen die onder meer over de toekomst zingen.
IMAG0981
Een Veenproef is niet alleen een proeven aan een nieuwe voorstelling, het is ook een mogelijkheid om samen met het – intussen van lustopwekkende hapjes genietende – publiek de verdieping in te gaan, een onderwerp als de liefde nader te verkennen vanuit verschillende disciplines.

De Veenfabriek nodigde sprekers uit, die zich bevinden op twee uitersten van het wetenschappelijk spectrum: Focko Rommerts is biochemicus en beweert dat liefde slechts een aaneenschakeling van chemische reacties is. Het hoogtepunt van zijn verhaal is het onderzoek bij een muizensoort die een grotere hoeveelheid van het hormoon Vasopressine in het brein blijkt te hebben dan andere muizensoorten. De Vasopressine lijkt ervoor te zorgen dat de muizen bij elkaar blijven en is een ‘bindend’ element. In zijn verhaal legt hij relaties naar hoe mensen met elkaar omgaan, vergelijkt ze met moleculen of zelfs met het egoïstische DNA dat zich graag wil voortplanten. Dat het pas tot heftige discussies vanuit de zaal leidt als ook filosoof Ruud Welten zijn verhaal heeft gehouden, heeft vast met het grote contrast in hun beweringen te maken. Ruud Welten spreekt over de huidige tijd, een tijd van liefdesverdriet of zelfs liefdesverlies. En dat komt volgens hem door de verregaande individualisering: mensen komen steeds meer los van elkaar te staan omdat ze op zoek zijn naar authenticiteit.

Focko Rommerts

Focko Rommerts

Aan de verschillende tafels in de theaterzaal woedt al meteen na het verhaal van Focko Rommerts een geanimeerde discussie over in hoeverre wij iets weg hebben van de slakken, de varkens en de muizen in Rommerts’ verhaal en naderhand, door het betoog van Ruud Welten, of wij in onze keuzes wel zo vrij zijn als we denken, zeker waar het de liefde betreft.

In de tekst die Lizzy Timmers samen met Yonina Spijker schreef voor Arianna, gebeuren ook vreemde dingen, is er plaats voor humor en reflectie. Hun grote inspiratiebron is de Belgische auteur Annelies Verbeke.

Annelies Verbeke

Annelies Verbeke

Gelukkig voor de bezoekers van de Veenproef, is zij aanwezig om voor te lezen uit haar humoristische en vervreemdende verhalen. Onder meer las ze voor uit ‘Vissen redden’, een verhaal dat ook gaat over een verlaten vrouw, over liefde en verdriet. Er zullen vast ook vreemde dingen gebeuren in de voorstelling Arianna, getuige de reactie van het personage ‘Kevin’ die een promotie aan zijn neus voorbij ziet gaan in een spelfragment eerder op de avond.

In een van de fragmenten trekt Arianna aan een draad om een nieuw tapijtje, een nieuwe toekomst te creëren. Dat lijkt me een metafoor voor heel veel, onder meer voor het droevige lot van de opera zelf, dat met de interpretatie van muziektheatermaakster Lizzy Timmers een nieuw leven krijgt. Ga zelf kijken, want tijdens de Leidse Signatures, cultuurweken is Arianna een van de parels die stralen, van 21 tot 25 mei en van 5 tot 9 juni. Voor meer informatie over Arianna en andere voorstellingen van de Veenfabriek (zoals Moby Dick, het concert): www.veenfabriek.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Leiden, Muziektheater, Theater en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Veenproef Arianna smaakt naar meer

  1. Pingback: Gedeelde Kamers leidt tot transformatie | Solvejg's wereld

  2. Pingback: De woorden achter de werkelijkheid | Solvejg's wereld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s