Het doek is gevallen

Actrice Romana Vrede beeldde knap uit hoe belangrijk kunst is en dat het zonder zinnige tegenargumenten van tafel wordt geblazen (Foto: Diana van den Driessche).

Vier avonden lang werd theatraal afscheid genomen van het LAKtheater. Werd er de eerste avond nog vooral gezongen, gespeeld en gedanst, langzamerhand verschoof de nadruk naar het afscheid zelf. Niet alleen voor verschillende gezelschappen en het trouwe publiek, maar ook voor de voltallige groep medewerkers, viel op zondag 24 juni toch echt het doek.

Met de presentatie van Louise de Koning op de eerste afscheidsavond leek het op een nieuwe editie van WarmLopen. Alleen was het dit keer geen vooruitblik maar een terugblik met een keur aan theatermakers, muzikanten en dansers die een bijzondere relatie hadden met het LAKtheater. Zo vertelde José Kuijpers die met collega Marcel Faber (Zuidelijk Toneel) voorlas uit een stuk in wording, dat ze zich altijd verheugde om in het LAK te spelen, een van de mooiste vlakke vloertheaters van Nederland en vanwege de professionaliteit van de medewerkers. Ook Jessica van Noord, die met Joop Visser de hele zaal liet meezingen dat je de moed niet moet laten zakken, vertelde na afloop dat vooral de betrokkenheid van de medewerkers haar altijd trof. Iedereen die het podium betrad, liet op een of andere manier zijn of haar ongenoegen blijken over de stap die er in Leiden is gezet. Theatermakers als Jan Rot en de dansgroep LeineRoebana, die een lange relatie met het theater hebben, maar ook jonge theatermakers, zoals PS|Theater en Nachtgasten, die net begonnen zijn met het opbouwen van hun publiek, raken nu een geliefde plek om te spelen kwijt.

Hart onder de riem
Op de laatste avond gebruikte presentator Lex Bohlmeijer de eerste regels uit “Eindspel” van Beckett om aan te geven dat je nooit precies weet wanneer en of het inderdaad wel afgelopen is. Mooi werd dat ook verwoord door Nachtgasten. Acht keer traden ze op met allerhande gasten uit de theaterwereld en op de laatste avond nodigden ze alle medewerkers van het LAKtheater op het podium. Hen werd een hart onder de riem gestoken: afscheid kan ook het begin zijn van iets nieuws.
Op zondagmiddag liep de foyer in korte tijd vol. Ex-collega’s zagen elkaar weer na langere tijd, bezoekers haalden herinneringen op, kortom het was naast een afscheid van een goed lopend theater, ook een feest van herkenning, een reünie. Nog eenmaal stroomde de zaal vol voor actrice Romana Vrede die knap uitbeeldde hoe belangrijk kunst is en dat het zonder zinnige tegenargumenten van tafel wordt geblazen. En om te genieten van de bijna voltallige bezetting die in de jaren zeventig het eerste muziektheaterstuk van de Leidse componist Warner van Es speelde. Twee keer werd Roland Helmer voor zijn inzet geëerd: van Jan Rot ontving hij op 21 juni de Okapi prijs en van de gemeente Leiden ontving hij uit handen van wethouder Jan-Jaap de Haan een gouden erespeld. Volgens Helmer was zijn naam onverantwoord veel genoemd de afgelopen dagen en hij riep zijn medewerkers het podium op, om samen met hen de staande ovatie in ontvangst te nemen.” Acteur Gijs Scholten van Aschat had het laatste woord en sloot symbolisch het LAKtheater af.

Dit artikel verscheen eerder in de woensdageditie van het Leids Nieuwsblad op 27 juni 2012.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Leiden, Leids Nieuwsblad, Theater en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s