Borstvoeding een medicijn?

foto

Op het strand van Katwijk

In de afgelopen twee jaar ben ik zo’n te gek artikel tegengekomen. Het beschreef precies wat ik tijdens de periode dat ik zoonlief borstvoeding gaf begon te begrijpen.

Borstvoeding is niet alleen goed om je kind te beschermen tegen allerlei ziekten of om de cognitieve ontwikkeling een handje te helpen of om een grotere hechting tot stand te brengen tussen moeder en kind (en als je kolft om je voor te bereiden op het kolven op het werk en het kind te laten wennen aan een speen na een week of drie alleen aan de borst te hebben gedronken om tepelverwarring te voorkomen: ook de hechting tussen vader en kind die de afgekolfde melk kan geven, zodat moeders ook even kan uitpuffen), maar ook: het groeit met je kind mee: de melk verandert van samenstelling.

Als je je kind borstvoeding geeft of hebt gegeven, weet je dat er ‘regeldagen’ bestaan, waarop kindlief ineens veel vaker of langer of korter aangelegd wil worden, zodat je even de kluts kwijtraakt, want je was net gewend aan een zekere regelmaat, waardoor er meer melk per keer of per dag wordt aangemaakt omdat kindlief meer nodig heeft en dat door de regeldagen aangeeft.

Maar kennelijk wordt er nog iets anders ‘geregeld’: de werking van de melk wordt anders: van sommige stoffen wordt ineens meer gemaakt dan in eerste instantie aanwezig, afhankelijk van wat een kind onderneemt. Om een voorbeeld te geven: als een kind gaat kruipen, komt het in aanraking met andere stoffen dan wanneer het voortdurend in box, bed of op schoot verkeert: de melksamenstelling speelt er op in.

Zelf heb ik meermalen meegemaakt dat ik ten behoeve van zoonlief’s ondernemingen en valpartijen de borstvoeding als medicijn heb gebruikt: bult weg, pijn weg, schram weg. Natuurlijk verandert de functie van de borstvoeding ook naarmate een kind groeit en ander voedsel tot zich neemt: het wordt ‘troost’ of ‘slaapmiddel’, maar daarmee verandert de samenstelling op zich niet: je gaat misschien minder vaak geven, waardoor de melk dunner wordt en afneemt, totdat je besluit ‘af te gaan bouwen’.

Ik heb overal gezocht: op Medline (via PubMed); gewoon gegoogled, mijn eigen database ondersteboven gegooid, maar nergens heb ik het artikel kunnen vinden. Zwaar gefrustreerd zit ik nu toch dit bericht te schrijven. Misschien word ik wel voor gek verklaard, maar ik hoop eigenlijk dat een lactatiedeskundige nu zegt: ja ja, dat artikel heb ik en het me dan even laat weten. Alvast zeer veel dank.

Mooie plaatjes zijn te vinden op: Promom Gallery

Oorspronkelijk geplaatst op volkskrantblog op 5 oktober 2005.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk, Wetenschap en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s