Nostalgisch terugblikken na een dag aan het water

Ze waren vijf, misschien al zes. Vier jongens en een meisje. Ik herinner me die eerste dag dat ik mijn zoon wegbracht naar het Konijn, het kinderdagverblijf in de Drie Oktoberstraat, nog goed. De eerste die ik tegenkwam was een oude bekende. Zijn dochter, een half jaar ouder dan mijn zoon, zat in dezelfde groep. In de loop van een jaar vormde zich tussen een aantal van de kinderen een hecht clubje. Grappig genoeg vonden ook de ouders van die kinderen elkaar. Er werden afspraken gemaakt voor een uitje naar de Hortus, met Pasen eieren zoeken in de speeltuin en wandelingen door het Leidse Hout. Het strand was in de zomer de plek bij uitstek om naar toe te trekken.

Peuterzwemmen in het Vijf Meibad was de eerste reeks van afspraken die ik maakte met twee moeders en hun kinderen. Die keer dat mijn zoon kopje onder ging, staat in mijn hersens gegrift. Nooit daarvoor had ik het besef gehad dat tijd een verzinsel is. Zoonlief ging kopje onder, nog geen meter bij me vandaan. Hij kon er staan, maar hij kon nog niet zwemmen en hij snapte nog niet dat een opwaartse beweging helpt als je onderuitglijdt. In een fractie van een seconde was ik bij hem en trok hem het water uit. In die fractie leek de tijd stil te staan en het was of ik leefde in een moment van slow-motion. Dat heb ik later nog een keer meegemaakt, ook in een peuterbadje, op vakantie in Griekenland. Heel even liet ik hem zijn eigen gang gaan, drie jaar was hij en op het moment dat hij onder water gleed, stapte ik met kleren en al het badje in om hem naar boven te halen. Ook toen stond de tijd stil.
 
In 2004 werd mijn mannetje vier, tijd om naar school te gaan, tijd om het kinderdagverblijf vaarwel te zeggen. Een dikke map met tekeningen kregen we mee naar huis, een weerslag van de mooie tijd bij de groep waar hij 1,5 jaar was opgevangen. De meeste kinderen van zijn clubje waren al eerder uitgevlogen. Omdat de ouders elkaar ook aardig vonden, besloten we de afspraken te laten voortduren. Zo hebben we een jaar – of misschien wel twee – met een groep ouders en kinderen leuke uitstapjes gemaakt, zoals wandelen in Meijendel, maar ook picknicken bij ’t Joppe in Warmond.

De band is lang geleden slapper geworden, we zien het clubje nog op de jaarlijkse viering van Koninginnedag in een wijk niet ver bij ons vandaan en een van hen zit op dezelfde basisschool. Op diezelfde basisschool is een andere band ontstaan, met andere kinderen en ook hun ouders volgen die band, soms verstevigd doordat kinderen op dezelfde sportclub zitten. De overgang van hecht groepje op de kinderdagopvang naar vriendschap op de basisschool duurde niet zo lang. En eenmaal in een vaste groep, ontstonden de afspraken voor de speeltuin en de picknicks al gauw.
 
Vandaag waren we voor het eerst in al die jaren weer in het water en aan het strand van ’t Joppe met een vriendje van dezelfde voetbalclub en dezelfde basisschool…




 


Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk, Volkskrantblog en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Nostalgisch terugblikken na een dag aan het water

  1. Kiezels zegt:

    herinneringen, sommigen blijven in je geheugen gegrift…
    Die mannen van ons zijn even oud, geloof ik. Tien en in april jarig? Als ik het me goed herinner, tenminste.
    Zoon heeft een vriendinnetje waar hij mee optrekt vanaf zijn geboorte, ze schelen een dag. Ze hebben elkaar ook niet uit het oog kunnen verliezen omdat ze in dezelfde klas zitten maar ik blijf het bijzonder vinden.
    Fijne sfeerfoto’s.
    Liefs,
    dianne

  2. assyke zegt:

    bloedstollend…
    mijn moeder is ook ooit in een centrumfonteintje gesprongen om
    mij te redden, een wijde bloemetjesrok, ze kon zelf niet zwemmen
    maar dat van de tijd…
    onze geest is heel flexibel en opent dimensies
    op momenten die onaards zijn
    zelf ben ik ooit voor een stadsbus gesprongen omdat onze jonge
    cyperse kat te verlamd was van schrik om door te rennen
    ik denk dat dat de enige keer is dat ik deze verstilling van de tijd
    bewust heb meegemaakt
    boeiend thema

  3. koen zegt:

    herrineringen die bij blijven..
    goed dat jullie een fijn weerzien hebben gehad!

  4. Blew zegt:

    Wat een mooi, persoonlijk verhaal weer!

  5. solvejg zegt:

    @Dianne: ja, tien en in april jarig. Wat goed dat je dat onthoudt! Ik koester de vriendschappen die hij heeft en hoop dat hij juist uit die belangrijke eerste tien jaar vrienden voor het leven overhoudt. Mij is het nooit gelukt, al heb ik een vriendin die ik sinds mijn vijftiende ken ook nooit uit het oog verloren (ze zat net bij me in de tuin!) Liefs!
    @assyke: je moet wel veel van je kat gehouden hebben! Ja, onaards is misschien wel het juiste woord, al denk ik ook aan hoe perceptie werkt: op zo’n moment heb je al je zinnen nodig om te redden wie je lief zijn, zoiets…
    @koen: het was zeker goed, en voor snelle herhaling vatbaar!
    @Blew: dank je, ik herinner me dat jij dit soort verhalen het liefste ziet, leuk, fijn (ik was gister in een kustdorp, misschien zet ik daarover ook nog wel iets hier…) Groet!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s