In memoriam – Een jaar na de dood van mijn vader (1 juni 1928 – 15 januari 2008)

Een creatieve aanpak van mijn leven. Dat is wat ik mij voornam, precies een jaar geleden. De negatieve stroming een positieve wending geven. Ik had er zelfs een ochtend voor vrijgenomen, ik wilde de kennismaking met het begin van mijn nieuwe leven niet missen. Midden in een oefening waarvoor opperste concentratie noodzakelijk was, rinkelde mijn telefoon. Ik liep de cursusruimte uit. Mijn broer. Een gesprek met de familie; die middag nog en dat ik moest komen, want het was belangrijk. De weerstand overspoelde me: ja hoor, waarom moet dat per sé vanmiddag, kan het niet later op de dag, die artsen ook altijd, ze denken zeker dat er buiten het ziekenhuis geen leven is, ben ik eindelijk eens zinvol bezig met mijn toekomst, krijg ik dit!

De cursus, die zo belangrijk leek, waar ik zo naar uit had gekeken, want het zou mijn leven veranderen, glipte uit mijn vingers. Ineens kon ik niet meer denken, niet meer uit mijn woorden komen, sloeg de weerstand op de cursus over: wat doe ik hier, ik moet naar huis, zoonlief ophalen, naar het ziekenhuis. Trillend van de zenuwen borg ik mijn spullen op, al had ik nog genoeg tijd om de ochtend uit te zitten en rustig naar het ziekenhuis te reizen. Geen rust meer in mijn lijf, weg moest ik.

Eenmaal weer in Leiden sloeg de twijfel toe: ga ik zoonlief van school halen of niet. Ik wist niet zeker of ik op tijd weer thuis kon zijn en daarom belde ik de moeder van een vriendje: ze zei meteen dat hij met haar mee naar huis kon. Dan had ik alle tijd voor het gesprek en zou ik hem ’s avonds komen ophalen. Het ging slecht met mijn vader, maar ik realiseerde me niet hoe slecht. Hij lag op de Intensive Care en had al wakker moeten zijn: dat hadden ze ons het weekend daarvoor gezegd. Wat was er in de tussentijd gebeurd dat we als familie werden opgetrommeld? Hoop is hardnekkig. Het gesprek zou gaan over wat er aan de hand was met mijn vader, hoe de behandeling verder zou gaan, dat dacht ik, dat kan niet anders, want anders had ik mijn zoon toch wel meegenomen?

Ruim op tijd was ik er. Geen idee wat ik er zou vinden. Mijn vader lag er precies zo bij als de vrijdag ervoor, toen hij plotseling van de afdeling waar hij was opgenomen naar de IC werd overgebracht, aan de beademing, longontsteking. En dat terwijl hij net drie dagen in het ziekenhuis lag voor observatie omdat hij een gele huid had gekregen: leverproblemen. Mijn moeder was er, mijn broers en een schoonzus, kinderen. Niet iedereen was er omdat we geen idee hadden over de ernst van de situatie. Dat had het behandelteam ons niet verteld.

En toen was er het gesprek, het gesprek over de beëindiging van de behandeling, over het loskoppelen van de machines, om het beëindigen van hulp bij de ademhaling, het hart. Organen gingen steeds slechter functioneren. Het weekend waarin hij van de beademing af zou mogen, liep anders dan gepland. Het lukte hem niet om wakker te worden. Gedurende het gesprek werd de onontkoombaarheid van het einde van mijn vaders leven duidelijk. Iedereen moest nu komen, nog ontbrekende familieleden werden gehaald, behalve mijn zoon; te ver weg, niemand die hem kon komen brengen. Ik was radeloos van verdriet en boosheid; waarom moet het nu, waarom kan het niet een dag wachten, een paar uur, zodat ik mijn zoon kon laten komen, zelf kon ophalen, als hij er maar bij kon zijn. Zijn opa gaat dood!

Achteraf denk ik dat ik me heb laten overrompelen door de dienstdoende artsassistent en verpleegkundigen, die het uiteraard allemaal heel goed meenden, het leven van mijn vader niet onnodig wilden rekken: hij kon het echt niet meer zelf en hij ging met het uur achteruit. Maar ook was ik verblind door hoop, dat het nog goed zou komen.

Misschien was het inderdaad beter om een kind van acht weg te houden bij het overlijden van een dierbare, van zijn opa. Weer belde ik met de moeder van het vriendje: mijn vader gaat dood en als hij van de beademing wordt gehaald, weet ik niet hoelang dat gaat duren. Zoonlief kon blijven logeren. Dat vond hij tof, toen. In de eerste dagen na mijn vaders dood, was mijn zoon hartstikke boos dat hij er niet bij was geweest. Het was toch ook zijn opa? Zijn nichtjes en neefjes waren er toch wel bij? Waarom waren we niet vaker naar opa en oma gegaan? Nu kon hij opa nooit meer goed leren kennen. En ik voelde me schuldig omdat ik de keuze had gemaakt om hem op school te laten en bij een vriendje onder te brengen. We zijn de dagen na mijn vaders overlijden voortdurend bij mijn moeder in huis geweest, waar mijn vader lag opgebaard. Om afscheid te kunnen nemen, om elkaar te kunnen ondersteunen in ons verdriet, in de leegte die mijn vader achterlaat.

Het afgelopen jaar ging veel te snel voorbij. Sneller dan ooit. Ik wil stilstand, tijd om na te denken over de drastische verandering in mijn leven, tijd om de spullen van mijn vader op te ruimen, tijd om alle filmpjes die hij heeft gemaakt te bekijken, samen met mijn moeder en broers, maar het leven snelt voort.

Vandaag sta ik stil. Vandaag realiseer ik me hoe mijn leven is veranderd, dat ik ontzettend veel tijd heb besteed aan een positieve invulling van mijn leven en dat van mijn zoon, dat ik nog nooit zo creatief ben geweest als het afgelopen jaar, dat we veel meer doen met ons leven en het intensiever beleven. Het overlijden van mijn vader heeft me met de neus op de feiten gedrukt, me niet neergedrukt, maar juist opgetild om er een positieve wending aan te geven.

Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk, Volkskrantblog en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

27 reacties op In memoriam – Een jaar na de dood van mijn vader (1 juni 1928 – 15 januari 2008)

  1. Klaverblad zegt:

    Een heel roerend blog, ook voor een buitenstaander. Knap verwoord. De gebeurtenis die een wending in positieve zin tot stand brengt.
    Ik heb nooit spijt gehad van het feit dat mijn kinderen niet bij het overlijden van grootouders waren. Niet dat ik ze van nare zaken wil weghouden, maar het inschatten van hun verwerkingsemotie gaf de doorslag. Nu koesteren ze het beeld dat zij bij leven van deze mensen hadden.

  2. Annet zegt:

    Tears in my eyes
    en dat je alleen van
    nare dingen iets kunt
    leren, waarom zo, anders
    zou je ze niet opmerken
    (weet je dat ik van Mies
    Bouwman heb) en later las
    ik erover en nog weer een keer
    en alsmaar en het gaat maar
    door en alles valt op z’n plek
    (de ordening van de kosmos)
    het is allemaal ongelooflijk
    wonderlijk mystiek en toch
    zo realistisch
    lfs van Annet

  3. Ragfijn zegt:

    Jouw creativiteit, juist in dit blog aangehaald, deed mij aan het volgende denken, wat ik je nu stuur.
    Karma heeft niets met voorbeschikking te maken. Karma is ons vermogen tot creëren en veranderen. Het is creatief omdat we kunnen uitmaken hoe en waarom we handelen. We kunnen veranderen. De toekomst ligt in onze handen, en in ons hart.
    Boeha zei:
    Karma is de schepper van alles, als een kunstenaar,
    Karma is de choreograaf van zijn eigen dans.
    Sogyal Rinpoche – Dagend Inzicht
    Tijd om op te ruimen, nu
    Hartegroet van Ragfijn

  4. niko zegt:

    Een waardevol, ontroerend, persoonlijk verslag!
    Jou zoekproces, van het afgelopen jaar, aan zingeving, is ook tussen de regels gevoeld en gelezen. Bewonderenswaardig vind ik hoe je, je zelfreflectie onder woorden weet te brengen. Geef meteen je talent voor schrijven weer.
    Mooi Sol heul Mooi!

  5. Jos Goedmakers zegt:

    Met weinig woorden hoop ik wat fluwelen warmte naar je over te brengen. Dat heb je juist nu nodig. Een deel van je andere dimensie heb je hier op een openhartige wijze weergegeven. Mooi gedaan Solvejg!

  6. gala zegt:

    dikke knuffel sol

  7. Zoë zegt:

    mooi stuk.
    Al weer een jaar geleden!
    gr Z

  8. Nico zegt:

    Ik herken de "boosheid" van je zoon… Een gelijkaardige "boosheid" had mijn dochter en de zoon van mijn broer bij het sterven van hun opa. Met een zeker "verwijt" naar ouderen rond hen alsof die dat "definitieve afscheid" nog hadden kunnen uitstellen. Ik denk dat die boosheid van jonge vitale mensen (die tenslotte nog een "eindeloos" leven voor zich zien) hun manier is om het definitieve sterven en het definitieve afscheid te leren verwerken.

  9. niko zegt:

    Voor de duidelijkheid:de reactie hierboven is niet van mij.

  10. woordzoeker zegt:

    …..

  11. Mephisto zegt:

    Wijs. Goed hè, dat loslaten?
    Mijn pa heeft mij gisteren, na 20 jaar claimen, ook eindelijk laten gaan. Ik voel mij compleet bevrijd van een loden last op mijn schouders!
    Ok, mijn verhaal is wel wat anders dan het uwe, maar de essentie van de vrijheid en creativiteit die blijft.
    Succes!

  12. demio zegt:

    Mooi geschreven Solvejg, en zo herkenbaar. Ik ben er stil van.
    En ook gelijk de linken gelezen. Ik had niet alles gelezen, nu wel.Reactie is geredigeerd

  13. ijskastmoeder zegt:

    Ja Sol, zo kan dat gaan, dat beschrijf je mooi. Ken je ook dat dubbele gevoel, dat het je weliswaar op een goed (levens)spoor heeft gezet maar je liever je pa nog om je heen zou hebben? Gekke tang is dat. Op naar het tweede jaar zonder. Heeft weer een geheel eigen dynamiek, ik hoor je daar graag volgend jaar over 😉

  14. Mo zegt:

    Ik sluit me graag bij Niko (ingelogd) aan. En over je zoon: je doet het nooit goed in dat soort situaties. Misschien was het goed geweest als hij erbij was geweest, maar voor de opstelling van Klaverblad valt ook heel wat te zeggen.

  15. Geroma zegt:

    Je hebt het prachtig verwoord en ik heb het bijna ademloos zitten lezen.
    Ik vind het knap als je je leven na zo’n ingrijpende gebeurtenis, zo’n positieve wending weet te geven.
    Bedankt voor het delen, Solvejg.Reactie is geredigeerd

  16. Jezzebel zegt:

    Dikke knuffel, Lieverd.
    Zichranon Libracha, zijn nagedachtenis zij tot zege.

  17. Bart zegt:

    Mooi verwoord, en positief van uitstraling…
    Sterkte, juist op deze dag…
    Groet Bart

  18. Blew zegt:

    Sterkte hoor! Je bent moedig!

  19. Solvejg zegt:

    Lieve allemaal, ik heb jullie reacties al een paar keer gelezen en ik ben even sprakeloos, ik laat de woorden op me inwerken; jullie maken echt een verschil. Zonder volkskrantblog zou het jaar zwaarder zijn geweest!

  20. Fred3c zegt:

    Mooi gesproken zus, ik beleef het nog elke dag, kan er nog geen positieve energie uithalen, helaas, maar dat zal in de loop der tijd wel komen denk ik.
    xxx

  21. Daan zegt:

    Oh Diana, ik lees zulke mooie zinnen, en zie dat het leven je alles heeft geleerd wat je niet in een cursus op kunt steken. Liefde, vooral dat. De tijd voor de liefde nemen. Liefs, Daan

  22. koen zegt:

    Het getuigd van wijsheid dat er een positieve wending is ontstaan, mooi verwoord Solvejg!
    Koen
    (sorry, op een of andere manier kan ik niet inloggen)

  23. koen zegt:

    nu wel kunnen inloggen, indrukwekkend Solvejg, een impact ..ik heb veel waardering voor je wijsheid hoe je er nu op kan terugblikken.
    lieve groet,
    koen

  24. Solvejg zegt:

    Broertje, het komt wel, soms gaan dingen nu eenmaal anders….
    Daan en Koen, lief dat jullie zijn langsgeweest en dank voor jullie woorden…Reactie is geredigeerd

  25. coby zegt:

    Nu even tijd gehad om deze bijdrage echt goed te lezen. De dood kan inderdaad ook het begin zijn van iets en jij beschrijft dit hier indringend en treffend. Ik wens je ook dit tweede jaar na het overlijden van je vader momenten van stilstaan toe. Het is óók een manier van herdenken en nog wel een hele goede ook….
    Lieve groet, Coby

  26. Solvejg zegt:

    Dank je wel coby, voor het opnieuw lezen en je lieve reactie. Jij ook een lieve groet!

  27. Jacqueline Zirkzee zegt:

    Dat is ware levenskunst, aan alles een (uiteindelijke) positieve draai kunnen geven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s