Liefde op het eerste gezicht

Twintig jaar lang heb ik lief en leed met haar gedeeld. De eerste keer dat ik haar zag, lag ze rimpelig ineengedoken tussen de anderen. Het was bepaald geen liefde op het eerste gezicht. En toch, hoe vaker ik haar zag, hoe meer ik haar wilde. Het wachten werd zelfs bijna ondraaglijk.

Tien weken heeft het geduurd voordat het zover was. Ze kwam bij me en keek rond. Ze zoog elk detail uit mijn omgeving in zich op. Gereserveerd was ze en schuchter. Van lieverlee werd ze enthousiaster, gepassioneerd zelfs en nam mijn ruimte in beslag. Haar ogen leken me tot in het diepst van mijn ziel te raken. Onze communicatie verliep woordeloos. Onze zielen leken verbonden, alsof we elkaar van vele vorige levens kennen. Mijn blik was onweerstaanbaar voor haar en ik zag haar vechten tegen de dwang die ervan uitging. Ik zorgde voor haar en zij was er altijd voor mij.

Al die jaren op de bank, mijn bed, de grond. Haar haren die langs mijn hand of kin streelden ten teken van haar genegenheid. De gedeelde vreugde en de intense betrokkenheid bij mijn verdriet. Ze heeft ze zien komen en zien gaan, de mannen die tijdelijk mijn leven deelden. Voor sommigen kon ze geen instemming opbrengen, terwijl anderen haar onverdeelde aandacht kregen. Dit tot mijn grote ongenoegen. En steeds was ze mijn troost na de beëindiging van iets dat zo mooi begon. Ze was er ook toen het grote wonder van de zwangerschap zich voordeed. Dat was voor haar de druppel. Concurrentie met mannen kon ze nog wel aan, maar met een kind, nee. Ze trok zich terug en leek in rap tempo haar jeugd te verliezen: haar bewegingen werden strammer totdat ze nauwelijks meer kon bewegen.

In mijn hart leeft ze voort. Met geen enkel levend wezen heb ik zolang mijn leven gedeeld, zelfs met mijn ouders niet. Hoewel ze mijn eerste keuze niet was, ben ik blij dat het lot anders besloot. Ze kwam bij me wonen toen ze tien weken oud was. Ze heeft haar broertje en zusjes overleefd en ook haar moeder is niet zo oud geworden. In augustus van het jaar 2001 heb ik – op advies van de dierenarts – de pijnlijke beslissing genomen haar leven te beëindigen door haar een spuitje te laten geven, omdat ze niet meer zelfstandig kon lopen en langzaam wegkwijnde. Nog zie ik hoe ze naar me keek met een instemmende blik.

Ik vermoed dat ze de liefde die met mijn zoon mijn leven binnenkwam niet meer te boven is gekomen. Ze is twintig jaar en vier maanden oud geworden: mijn trouwe kat. Soms zweeft haar naam nog op mijn lippen zodat ik zoonlief ineens ‘Minou’ noem.

Afgelopen dinsdag zag ik voor het eerst katten die mijn onvoorwaardelijke liefde zouden kunnen opeisen en die ook zoonlief zonder problemen zouden kunnen accepteren: omdat hij er al is. Ze zijn niet van mij, maar wonen bij een van mijn vriendinnen en haar dochters. Het was liefde op het eerste gezicht.

Foto’s dateren van 26 september 2006 ©Solvejg

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

34 reacties op Liefde op het eerste gezicht

  1. Canina zegt:

    Wat mooi verwoord, Solvejg.
    Ik ken het, poezen die een deel van je leven lief en leed met je delen. Onlosmakelijk verbonden met het huis waar je woonde, de relatie(s) die je had.
    Misschien is het wel weer tijd voor een ‘nieuwe’ poes…

  2. Jaap van Nieveld Goudriaen zegt:

    Prachtig verhaal, zo herkenbaar! Ik heb Labradors en heb mijn oude Bas twee jaar geleden op leeftijd van 13 jaar moeten laten inslapen. Naomi is nu de oudste; zij is negen. Maar ik zal ze waarschijnlijk allemaal overleven, ook de pups die nu bijna 8 weken oud zijn, dus ik zal dit afscheid nog heel vaak moeten meemaken. :-((

  3. Marlis zegt:

    Ja, onlosmakelijk verbonden, kun je je voelen met een dier.. De foto’s van de ‘nieuwe poezen’ zijn ook prachtig! (ze lijken allemaal een beetje op mijn aanloop/overloop/wegloopkat Stippel!)

  4. niko zegt:

    Geweldig verhaal….ik ben nog nooit zo verdrietig geweest in mijn leven toen ik mijn poes Dodo dood in de tuin vond. Gedood door een hond!
    Poezen geweldige beestjes, helaas ben ik allergie’s voor ze geworden.

  5. TheoB zegt:

    Mooi opgeschreven wat in een ander ze hoofd ook zweeft maar niet naar buiten komt. Ik zelf vind er een hoop herkeningspunten in terug.

  6. Jezzebel zegt:

    Oh, wow! Mooi. Ik houd zo van de liefde.
    Dankjewel.

  7. Helena zegt:

    Mooi! En wat een leuke foto’s!
    Ja een huisdier. Wat lief, zo’n poes. Veel samen meegemaakt! 20 jaar is best oud toch, voor een poes?
    IK was toch zo verdrietig toen onze hond die we vroeger hadden dood ging! En de hond van mijn zus… verdriet alom.

  8. K zegt:

    Poezen kunnen zo aanhankelijk zijn en tevens zo zelfstandig. Prettige huisdieren; neem je er nu weer één?

  9. kamira mool zegt:

    katten nooit meer!

  10. Oliphant zegt:

    Poezen hebben iets bijzonders voor de mens. Ik zelf heb een British Blue-vrouwtje gehad, dat door een raskater werd gedekt. Toen de bevalling begon, vroeg in de ochtend op zondag, bleef het kleintje vast zitten. Mijn toenmalige vriendin raakte in paniek en we zochten een dierenarts op in Zwijdrecht, die de grauwende moeder in een deken rolde en de bevalling met enige moeite verzorgde. Weer thuis werden er nog 3 andere wurmpjes geboren, zonder hulp. Ik vergeet nooit hoe de vier grijs-blauwe bolletjes tegen de bank en mijn broek opklommen om bij me te zitten. Helaas verdwenen de blauwen met mijn vriendin, waarna ik heb besloten geen huisdieren meer te nemen.
    Maar, nieuwe vrouw, nieuwe kinderen, nieuwe huisdieren. Maar voor een poes zijn we te vaak op vakantie. He wordt een verhaal:
    Mijn zus, die lang alleen is, had twee poezen, waarvan er een 22 was. Ze liet mij beloven, dat ik, als ze in Amerika was en er iets zou gebeuren, me over het diertje zou ontfermen. En helaas, tijdens haar afwezigheid werd Poesie ziek en heeft een vriendin,die er voor zorgde, haar naar een dierenartsencollectief gebracht. Mijn zus belde uit Amerika om te vertellen dat zij was overleden en of ik haar op wilde halen ( in Amersfoort). Ik kreeg daar in een tasje een klein, stijf poesje mee dat ik later in een kistje in mijn tuintje in Dordt hen begraven. Ze rust daar nog, naast het gevonden duifje dat onlangs was doodgegaan.
    Jouw verhaal is nog mooier, maar de dood van een geliefd dier heeft een grote invloed en is een groot verlies.Reactie is geredigeerd

  11. Vod zegt:

    Ik heb weinig met katten en ben er ook allergisch voor maar jij weet de liefde wel erg mooi te beschrijven.

  12. Solvejg zegt:

    Ha ha Canina. Mmm, ik had er http://www.volkskrantblog.nl/bericht.php?id=6587 op het oog, maar ik was er toch nog niet klaar voor 🙂
    @Jaap: jeetje, die pups! Labradors. Ja, het doet pijn, je moet er maar flink van genieten!!
    @Marlis: ik ga ze veel opzoeken, dat weet ik nou al 🙂
    @niko: misschien komt het wel doordat we allerlei gevoelens op onze katten projecteren, wat denk jij? Misschien dat het daarom ook als zo’n groot verlies voelt.
    @TheoB: dank je wel voor je compliment!
    @Jezzebel: je hebt me aangestoken!
    @Helena: wat stoppen we er toch een hoop in he? Ik denk met enige regelmaat dat het ook goed zou zijn voor zoonlief: het schijnt dat (het aanhalen, aaien van) een huisdier kinderen ook rustiger maakt 🙂
    @K: ik zit er heftig over te dubben. Die drie zijn wel erg leuk. Ze komen uit een dierenasiel, misschien toch binnenkort maar eens gaan kijken…
    @Kamira: ja, maar jij bent ook meer een hondenmens toch? Weet je nog die katten van dat manke vrouwtje (die van mijn nylon truitje??)
    @Alice: ja he?
    @Oliphant: dank je voor je mooie reactie. En ook wel triest: katten kwijt en dood!! Ook triest dat je door het verbreken van een liefdesrelatie ook de dieren kan kwijtraken!! En bedankt voor je compliment!
    @Vod: dank je Vod!!

  13. Jerunda zegt:

    Misschien dat dit iets te persoonlijk is, maar heb je op je blog ook foto’s van Minou?

  14. Frans Muthert zegt:

    Spannend! (al scrollend)
    En mooi.

  15. anoniem zegt:

    Wat een heftig en mooi verhaal… kat gaat langer mee dan de meeste relaties. En ze blijft doorleven in je hoofd, pijnlijk soms. Maar ook fijne herinneringen! Wat een schattige kleintjes trouwens 🙂

  16. Berbara zegt:

    Prachtig verhaal, Solvejg. Een onvergetelijk ‘deel’ van en in je leven!
    Ik heb soortgelijke ervaringen met een hond, vlak nadat ik, op jonge leeftijd, was gaan samenwonen uit het asiel gehaald, 16 jaar werd-ie (hij is nu dik 4 jaar dood, heb ‘m in laten slapen omdat hij ongeneeslijk ziek was, dat moment vergeet ik nooit, hij kreeg een spuitje van de dierenarts en keek mij aan met z’n mooie trouwe hondenogen, blijkbaar wilde hij me niet in de steek laten, want de normale dosering bleek niet genoeg, de dierenarts moest een extra dosis toedienen, pas toen ik tegen ‘m zei ‘ga maar’ en m’n hoofd op z’n zieke lijf legde, ‘liet hij los’). Ik mis ‘m nog steeds! Hoewel veel andere dieren (katten/nieuwe hond) hun intrede deden en er af en toe weer eentje ‘wegviel’, behoren de meest speciale herinneringen aan ‘dat ene hondje’… liefde op het eerste gezicht!

  17. ijskastmoeder zegt:

    Wat ik zo treffend vind is dat Minou en zoonlief blijkbaar in hetzelfde vakje zitten in je hersenen. Prachtig verwoord.

  18. Solvejg zegt:

    @Jerunda: ik zal eens wat negatieven scannen en dan zal ik een mooie in een infoblok zetten. Goed idee van je!
    @Frans: leuk dat je het spannend en mooi vindt!
    @anoniem (Day): ik heb inderdaad veel mooie herinneringen aan mijn kat, gekke ook. Wie weet schrijf ik er nog weleens over 🙂
    @Berbara: dank je voor je mooie reactie! En dan zijn er nog mensen die beweren dat dieren zich niet aan hun ‘baasje’ hechten!! First cut is the deepest Ber, kennelijk ook mbt dierenliefde!!
    @ijskastmoeder: daarmee zet je me wel aan het denken zeg! Als dat zo is, snap ik ook mijn aarzeling om weer een nieuwe kat te ‘nemen’.

  19. De Nieuwsgier zegt:

    Ik had vroeger een hond met wie ik ook heel veel lief en leed heb gedeeld. Dacht altijd dat ik een zogenaamd hondenmens was, maar sinds afgelopen zaterdag heb ik een katertje, Willem. Nou blijk ik opeens ook een kattenmens te zijn!
    (Zie ook mijn laatste weblog http://denieuwsgier.volkskrantblog.nl)Reactie is geredigeerd

  20. Therataal zegt:

    Ja, die band ken ik. Eenmalig. Misschien vertel ik het verhaal over Josefien, mijn hondje, ook nog eens.

  21. Solvejg zegt:

    Thera: please do!! Kijk ook bij Nieuwsgier: erg grappig!!

  22. moeder met hond zegt:

    Dat heb ik nou met mijn hond. Een geboorte in dit huis zal ze niet meer meemaken, maar sinds haar baarmoeder is verwijderd is ze ook wat ouder en strammer geworden. Zouden honden ook een "over de datum"-gevoel hebben?

  23. Claudia zegt:

    En toch denk ik dat binnenkort een van die poezenbeesten door jouw huis struinen….;)

  24. Solvejg zegt:

    @moeder met hond: ik heb het idee dat ze dat niet hebben, zeker niet als ik aan de laatste maanden van mijn kat denk: ze was letterlijk ‘op’, maar ze bleef vasthouden. Hoe kom je eigenlijk aan dat ‘over de datum’ gevoel?
    @Claudia: ik denk niet dat de ‘baasjes’ van de katten dat een goed idee vinden 🙂

  25. Ramirezi zegt:

    Ben niet zo katterig, dus komen ze altijd op mij zitten….

  26. Solvejg zegt:

    Ja, Ramirezi, verklaar dat eens! Misschien als je katterig bent, wil je te graag 🙂

  27. Jerunda zegt:

    Kan niet wachten!

  28. pioen zegt:

    ik ben eigenlijk geen kattenmens…meer een hondenvrouw (hahaha)…maar die Minou…tja die was apart…. ze was een eigen en wijze vrouw als je het mij vraagt

  29. Zwollywood zegt:

    Ik heb 1 keer een poes gehad, maar die wou niet wennen omdat ze van de boerderij kwam. Dus is die terug gegaan….ze zijn wel lief vind ik poezen, lekker aaibaar en troetelig.
    Nu ben ik de oppasmoeder van de grote hond…..of beter gezeg heb ik een LAThond…….lekker rennen aangelijn naast de fiets……..lekker raggen in de natuur!Reactie is geredigeerd

  30. Solvejg zegt:

    @Jerunda: 🙂
    @pioen: amen!!
    @Zwollywood: dat ga ik met de foto-katten denk ik ook maar doen: een kat-LAT-relatie!!!

  31. Blew zegt:

    Ik heb geen huisdieren omdat ik dit leed nooit aan zou kunnen…

  32. Eline zegt:

    Wat een mooi monumentje heb je gebouwd voor Minou. En zo herkenbaar. Dank je wel.
    Ik lees je blog niet vaak genoeg omdat ik je niet gelinkt heb. Elke keer raak ik je kwijt op die manier. Mag ik je linken? Ik ga je linken. Ik link je gewoon. Dus tot gauw!

  33. Solvejg zegt:

    Ja, natuurlijk Eline: link mij maar!! Dank voor je reactie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s